ΤΑ ''ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΑ'' ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΤ !

http://veevr.com/videos/6r8qC9kTf

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΕΧΕΙ ΕΡΘΕΙ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΔΙΟΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ ...ΠΟΛΕΜΗΣΤΕ ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΒΡΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΑΡΚΙΝΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΚΕΠΑΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΥΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ .....ΠΟΛΕΜΗΣΤΕ ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ .

Φρύγες

Οι Φρύγες ή Βρίγες, Βρύγες και Βρύγοι, γνωστοί από τον Ηρόδοτο, κυριαρχούν ύστερα από την κάθοδό τους στην παράκτια πεδιάδα προς τα τέλη του 12ου αι. π.Χ. και ακμάζουν μέχρι το 800 π.Χ. με τον έλεγχο, πιθανόν, της πεδιάδας δυτικά του Αξιού. Πρωτεύουσά τους ήταν κατά πάσα πιθανότητα η Έδεσσα, το όνομα της οποίας, σύμφωνα με τον Hammond, είναι από τη φρυγική ονομασία του νερού. [χάρτης 2] Όταν οι Μακεδόνες κατέλαβαν την πόλη, άλλαξαν το όνομά της πόλης σε Αιγές. Κατάλοιπα της παρουσίας των Φρυγών ανιχνεύονται στους τοπικούς μύθους, σε ονόματα όπως του Μαρσύα, στο έλασμα από την Όλυνθο με παράσταση δύο συμποσιαστών με διαφορετικά χαρακτηριστικά: ενός αγένειου γυμνού νέου και ενός γενειοφόρου Φρύγα που φορά τον χαρακτηριστικό φρυγικό σκούφο. [Μακεδονία 18] Πιο συγκεκριμένα:

i. Η Μυγδονία, σύμφωνα με μια εκδοχή, οφείλει το όνομά της σε έναν Μύγδονα, που βασίλευε σε τμήμα της Φρυγίας, στις όχθες του ποταμού Σαγγάριου.[1]

ii. Ο Διόνυσος περνάει από τη Φρυγία, δέχεται την κάθαρση από τη Ρέα και μυείται στα μυστήριά της. Ύστερα, κατευθύνεται προς τη Μακεδονία, όπου και τα διαδίδει, κάτι που λέγεται και από τον ίδιο τον Διόνυσο στην τραγωδία του Ευριπίδη Βάκχες, αλλά και από τον χορό:

Άφησα τους πολύχρυσους κάμπους της Λυδίας και της Φρυγίας […] τον Διόνυσο τον υιό του θεού, τον θεό από τα όρη της Φρυγίας οδηγήστε τον στης Ελλάδας τους διάπλατους δρόμους τον Διόνυσο [...] έσμιξαν τον ήχο του τυμπάνου με τη γλυκιά πνοή των Φρυγικών αυλών και το άφησαν στα χέρια της μητέρας Ρέας [...]  ορμά σε όρη Φρύγια, Λύδια κορυφαίος και πρώτος ο Διόνυσος (Ευρ., Βάκχες 14, 83-85, 128, 139-141· μετ. Θ. Στεφανόπουλος)

iii. Ο Ηρόδοτος παραδίδει τη σύλληψη του Σιληνού στους κήπους του Μίδα με τα αυτοφυή εξηντάφυλλα αγριοτριαντάφυλλα από τον Φρύγα βασιλιά Μίδα, τον γιο του Γόρδιου (Ηρόδοτος 8.138). Ο Σιληνός σχετίζεται με τη διονυσιακή λατρεία, θεωρείται μάλιστα ότι ανέθρεψε τον Διόνυσο. Οι παραδόσεις για την καταγωγή του ποικίλουν. Άλλοτε θεωρείται γιος του Πάνα ή του Ερμή και μιας Νύμφης· άλλοτε εκλαμβάνεται ως θεός παλαιότερος, μια και γεννήθηκε από τις σταγόνες του αίματος του Ουρανού, όταν ακρωτηριάστηκε από τον Κρόνο. Άσχημος, με χοντρά χείλη, πλατιά μύτη, βλέμμα ταύρου, μεγάλη κοιλιά (με παρόμοιο τρόπο περιγράφεται ο Σωκράτης), συχνά μεθυσμένος, τόσο που με δυσκολία κρατιόταν πάνω στο γαϊδουράκι του. Ωστόσο, θεωρούνταν σοφός, δάσκαλος-παιδαγωγός, όπως και ο Κένταυρος Χείρων. [Σάτυροι-Σιληνοί, 1, 2, 4, 5, 3, 6] Συχνές μάλιστα είναι οι συλλήψεις του από διαφόρους, οι οποίοι επιθυμούσαν να μάθουν τα μυστικά της σοφίας του, τα οποία δεν αποκάλυπτε διαφορετικά.[2]

Κάποτε πιάστηκε αιχμάλωτος από τον βασιλιά Μίδα. Για τον τρόπο σύλληψης υπάρχουν διάφορες εκδοχές.[3] Μία τοποθετεί τη σύλληψη στην περιοχή του Άνω Λουδία, η οποία «αρχίζει από τη Μενηίδα, καθώς και στο Πάικο, που οι πρόποδές του εκτείνονται ανατολικά του ποταμού, όπου ακόμη και σήμερα υπάρχουν αυτοφυή κλήματα και διάφορα είδη τριανταφυλλιών» (Χρυσοστόμου, 2000, 465). Ο Μίδας τον βρήκε να κοιμάται ύστερα από ισχυρή οινοποσία. Όταν ξύπνησε, ζήτησε από τον Σιληνό να του διδάξει τη σοφία. Σύμφωνα με άλλη παραλλαγή (Οβ., Μεταμ. 11.85 κ.ε.) αναφέρει ότι ο Σιληνός έχασε τον δρόμο του και αποκοιμήθηκε μακριά από τη συνοδεία του Διόνυσου στα βουνά της Φρυγίας. Τον βρήκαν χωρικοί που τον αλυσόδεσαν και τον παρέδωσαν αιχμάλωτο στον βασιλιά τους, τον Μίδα, γιατί δεν τον αναγνώρισαν. Αντίθετα, ο Μίδας, που κάποτε είχε μυηθεί στα μυστήρια, τον αναγνώρισε, τον ελευθέρωσε και τον συνόδευσε μέχρι να βρει τον Διόνυσο. Ο θεός, ευχαριστώντας τον βασιλιά, τον αντάμειψε με το γνωστό χάρισμα, που του ζήτησε ο ίδιος ο Μίδας, ό,τι αγγίζει να γίνεται χρυσός.[4] Δεν αποκλείεται οι σχετικοί με τον Σιληνό μύθοι να αντανακλούν τελετουργικά μύησης και, σε κάθε περίπτωση, την ισχυρή παρουσία του διονυσιακού στοιχείου.

Σε προφανή σχέση με τον μύθο και τις διονυσιακές του καταβολές και αντανακλάσεις είναι οι τάφοι μελών της οικογένειας αξιωματούχου της Μενηίδας της εποχής του Καρακάλλα, ο οποίος όχι μόνο  κατασκεύασε στην ίδια αυτή περιοχή τους τάφους αλλά ίδρυσε ιερό και καθιέρωσε τα διονυσιακά μυστήρια. Εκεί ενταφιάστηκε και ο ίδιος, αλλά και μύστες δύο άλλων οικογενειών, κάτι που αποδεικνύει ότι «οι διονυσιαστές εφάρμοζαν κοινούς ενταφιασμούς ως κλειστή ομάδα πιστών» (Χρυσοστόμου, 2000, 465).

Στο ίδιο κλίμα του συγκεκριμένου μύθου και της διονυσιακής λατρείας εντάσσουμε και τη γιορτή των Ρόδων – Ροζαλίων – Ροζαρίων στο τέλος της άνοιξης προς τιμή των νεκρών στην περιοχή και σε σχέση με τους διονυσιακούς θιάσους. Τη γιορτή βεβαιώνουν επιγραφές της αυτοκρατορικής περιόδου. Περιλάμβανε στολισμό των τάφων με ρόδινα στεφάνια, καύση αναθημάτων δίπλα στους τάφους και νεκρόδειπνα με οινοποσίες (ό.π.).[5]

iv. Σύμφωνα με μια παράδοση που διαμορφώθηκε τον 4ο αι. π.Χ., ο Κάρανος, ο μυθολογικός πρώτος βασιλιάς της Μακεδονίας, εκδίωξε τον Φρύγα βασιλιά Μίδα και μετονόμασε την Έδεσσα σε Αιγές. Και εδώ είναι σαφής η προσπάθεια των μυθογράφων να συνδεθούν οι μακεδόνες βασιλείς, ιστορικά ή μυθολογικά πρόσωπα, με το απώτερο θρησκευτικό και ιστορικό παρελθόν.

v.  Mια ακόμη ένδειξη της φρυγικής παρουσίας αποτελεί η επιβίωση του ονόματος Μαρσύας στη Μακεδονία, που μας είναι γνωστό από φιλολογικές πηγές, π.χ. Μαρσύας Μακεδών Πελλαίος. Εξάλλου, ο Μαρσύας είναι συνδεδεμένος με τον Διόνυσο. Είναι Σιληνός, ευρετής του δίαυλου, ακόλουθος της Κυβέλης στους θιάσους της, όπου έπαιζαν αυλό και τύμπανο. Προκάλεσε τον Απόλλωνα σε μουσικό αγώνα, όπου όμως αποδείχθηκε η υπεροχή της λύρας. Θυμωμένος ο θεός, κρέμασε τον Σιληνό από ένα δέντρο και τον έγδαρε. Μετανιωμένος έσπασε τη λύρα του και μεταμόρφωσε τον Μαρσύα σε ποταμό.[6]

---

[1] Μύδων ονομαζόταν και ένας Παίονας ευγενής, από τον οποίο ίσως ονομάστηκε η περιοχή. Το στοιχείο αυτό μπορεί να επικαλύφθηκε από την προσπάθεια αιτιολόγησης της παρουσίας των Φρυγών στον χώρο (βλ. Μυγδονία).

[2] Στον κρατήρα του Εργοτίμου-Κλειτία (François) ο Σιληνός συλλαμβάνεται από δύο άγριους ανθρώπους, που τα ονόματά τους είναι «όρειος» (βουνίσιος) και «θηρύτας «κυνηγός».

[3]Αιλ., Ποικ. Ιστ. 3.18. Οβ., Μετ. 11.85. Διόδωρος Σικελιώτης 3.59. Ψδ.-Πλούταρχος, Περί ποτ. 10.

[4] Παραλλαγή παραδίδει ο Ψεδο-Πλούταρχος στο Περί ποτ. 10.

[5] Για τις ίδιες γιορτές στην περιοχή των Φιλίππων βλ. Τσώχος (2003, 74).

[6] Ηρόδ. 7.26. Διόδωρος Σικελιώτης 3.58 κ.ε. Παυσ. 1.24.1· 2.7.9· 2.22.9· 10.30.9. Πλούταρχος, Περί μουσ. 5 και 7. Οβίδ., Μεταμ. 6.383 κ.ε. Απολλόδωρος 1.4.2.

Η αλήθεια για Νιμπίρου και Φαέθοντα

Μετά από προτροπή, έριξα μια ματιά στον μύθο του Φαέθοντος και της εκπύρωσης. Είναι γνωστά αυτά που γράφονται για τον Νιμπίρου και τον πλανήτη Χ, την σχέση που μπορεί να έχουν με τον Φαέθοντα ή το ότι μπορεί να αντιπροσωπεύσουν νέα εκπύρωση ή και καταστροφή της ανθρωπότητας.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή:

Στον Τίμαιο του Πλάτωνα (22δ) διαβάζουμε:

"η παράδοσις που επικρατεί εις την χώραν σας, ότι δηλαδή κάποτε ο Φαέθων o υιός του Ηλίου, αφού έζευξε το άρμα του πατρός του, επειδή δεν είχε την ικανότητα να ακολουθήση τον ίδιον με τον πατέρα τον δρόμον και τα επί γης επυρπόλησε και αυτός κτυπηθείς από κεραυνόν εφονεύθη, αυτό λέγεται ως μύθος, ενώ η πραγματικότης είναι η "παράλλαξις" των πέριξ της γης περιφερομένων ουρανίων σωμάτων και η καταστροφή από το άφθονον πυρ κατά μακροχρόνια διαστήματα των επί της γης ευρισκομένων όντων."

Στόν μύθο διαβάζουμε ένα άλλο πολύ σημαντικό στοιχείο:

“Ο Φαέθοντας ήταν γιός του Ήλιου και της Κλυμένης. Μια μέρα, ο πατέρας του τον άφησε να οδηγήσει το άρμα του. Όμως ο Φαέθων δεν στάθηκε αντάξιος της εμπιστοσύνης του πατέρα του. Σύμφωνα με την μυθολογική εκδοχή, μόλις ο Φαέθων, που οδηγούσε το άρμα του Φοίβου-Ήλιου, είδε το φοβερό Σκορπιό στον ουρανό, τρόμαξε τόσο πολύ, ώστε έχασε την ψυχραιμία του και δεν μπόρεσε να ελέγξει τα ηνία του άρματος του πατέρα του. Επακολούθησε το αφηνίασμα των αλόγων, που είχε ως αποτέλεσμα να ανεβοκατεβαίνει ο Ήλιος, απειλώντας με καταστροφή τη Γη. Τελικώς μάλιστα, τα άλογα έφεραν το άρμα τόσο χαμηλά και κοντά στη γη, ώστε άρχισε να καίγεται και τα ποτάμια άρχισαν να ξεραίνονται από την εκπεμπόμενη θερμότητα. Ο Δίας, θέλοντας να προλάβει χειρότερες καταστροφές, τον γκρέμισε με ένα κεραυνό στον Ηριδανό ποταμό, σκοτώνοντάς τον.”

Προσέχουμε λοιπόν την αναφορά στον σκορπιό που δεν μπορεί να είναι άλλος από τον αστερισμό του Σκορπιού.

Πριν προχωρήσω στα αποκαλυπτικά διαγράμματα ας δούμε τι λέει η εγκυκλοπαίδεια  για το Νιμπίρου στην Βαβυλώνια μυθολογία.

«Στην Βαβυλώνια αστρονομία, nibiru (νιμπίρου) είναι ένας όρος του υψηλότερου σημείου της εκλειπτικής, του σημείου του θερινού ηλιοστασίου και του αντίστοιχου αστερισμού.»

«Ο αστερισμός Νιμπίρου ανέτειλε κατά τον μήνα Τισριτούμ (Tišritum), γύρω στην φθινοπωρινή ισημερία, και Νιμπίρου ήταν επίσης το όνομα του πλανήτη Δία όταν το παρατηρούσε κανείς κατά τον μήνα Τισριτούμ.»

Στον μύθο του Φαέθοντα γίνεται αναφορά στην πορεία του Ηλίου , και στην εγγύτητα προς την Γη ή και τον ορίζοντα. Όμως κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο η Γη βρίσκεται πλησίον του κοντινότερου σημείου της τροχιάς της σε σχέση με τον Ήλιο. Βρίσκεται δηλαδή κοντά στο περιήλιο. Την ίδια μέρα το μεσημέρι – όταν ο ήλιος φτάνει στο ψηλότερο σημείο του παρατηρούμε ότι το ύψος του είναι το μικρότερο από οποιαδήποτε μέρα του χρόνου – βρίσκεται έτσι πιο κοντά στον ορίζοντα – στην Γη. Επίσης η μέρα έχει την μικρότερη διάρκεια.

Αφού το καταλάβουμε αυτό ας πάμε στο παρελθόν στην εποχή που ανεγέρθηκε η πυραμίδα του Χέοπα και πάρουμε ως σημείο παρατήρησης το σημείο αυτό δηλαδή την Γκίζα. Θα ακολουθήσουμε τα στοιχεία του μύθου του Φαέθοντα και θα θέσουμε την ημερομηνία στις 9 Ιανουαρίου 2580 π.Χ. , ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου.

Όπως βλέπουμε πιο κάτω όταν ο ήλιος φτάνει στο ψηλότερο σημείο του την ημέρα αυτή, ο Αντάρης - άλφα Σκορπιού δύει, όντας λίγο πάνω από τον ορίζοντα. Ας δούμε την επαλήθευση με τα δεδομένα που περνά ο μύθος του Φαέθωνα. Στο ιερό αλφάβητο ο Φαέθων έχει λεξάριθμο:

ΦΑΕΘΩΝ = 1465

Λοιπόν, όπως το μήκος της βάσης της πυραμίδος του Ελληνικού είναι 14,6 μέτρα, το ύψος της πυραμίδος του Χέοπος είναι 146,71 μέτρα ή 146,6 ονομαστικά(280 βασιλικοί πήχεις). Το μήκος είναι δεκαδικό υποπολλαπλάσιο της ελάχιστης απόστασης Γη – Ηλιος(περιήλιο). Άρα κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο κατά την εποχή της εκπύρωσης του Φαέθοντα – η απόσταση Γης - Ήλιου που μεταβάλλεται κατά τους αιώνες – πλησιάζει τον λεξάριθμο της λέξης Φαέθων. Ο μύθος λοιπόν μιλά για ελάχιστη απόσταση Γης – Ηλίου, δηλαδή περιήλιο 146.500.000 χιλιόμετρα. Όμως ενώ το περιήλιο σήμερα είναι 147.098.290 χιλιόμετρα, όταν ανεγέρθηκε η μεγάλη πυραμίδα ήταν(ελεγμένο με κύκλους Milankovitch) 146.710.000 χιλιόμετρα. Έτσι 146.500.000 χιλιόμετρα θα ήταν πιο παλιά.

Δεν τελειώσαμε όμως εδώ. Ας πάμε στο 2012. Στις 21 Δεκεμβρίου 2012 μ.Χ. έχουμε πάλι χειμερινό ηλιοστάσιο! Όμως τούτη τη φορά όπως βλέπουμε πιο κάτω μπροστά στο άρμα του Ηλίου βρίσκεται ένας τεράστιος σκορπιός – ο αστερισμός του Σκορπιού που τρομάζει τον Φααίθοντα. Προσοχή στην ορθογραφία:

ΦΑΑΙΘΩΝ = 1471

Το σημερινό περιήλιο. Σε μερικούς μήνες θα έχουμε την εκύρωση του Φααίθοντα ενώ στο παρελθόν είχαμε την εκπύρωση του Φαέθοντα. Προσέχουμε βέβαια ότι ο ήλιος ευθυγραμμίζεται με τον γαλαξιακό Ισημερινό. Αυτά είναι γνωστά.

Όμως πριν φτάσουμε στο χειμερινό ηλιοστάσιο, όπως οι Βαβυλώνιοι , ας πάμε στην φθινοπωρινή ισημερία να δούμε λίγο το Νιμπίρου να ανατέλλει. Τα σημείο παρατήρησης – γεωγραφικό πλάτος είναι κρίσιμο. Ας πάρουμε λοιπόν την πρωτεύουσα κράτους που δίδει τα πιο θεαματικά αποτελέσματα. Ναι πρόκειται για τον Παρθενώνα στην Αθήνα. Όπως βλέπει κανείς πιο κάτω, όταν ο ήλιος φτάνει στο ψηλότερο σημείο του την ημέρα αυτή(22 Σεπτεμβρίου 2012 μ.Χ.), στην Ανατολή μόλις ανατέλλει ο Σκορπιός – άστρο Αντάρης. Το ύψος του είναι -0,405° ενώ το Starry Night Pro δίδει ύψος ανατολής Αντάρη -0,567° . Δεν είναι 0° για λόγους διάθλασης κλπ.

 

 από Ogygos

Κίνηση για την διάσωση του ναού της θεάς Αφροδίτης στην Θεσσαλονίκη

http://www.templeofvenus.gr/

Ας αναδείξουμε τον ναό της Αφροδίτης

Ένα παράξενο μυστικό, ένα μοναδικό μνημείο, κρύβεται στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, στην πλατεία Αντιγονιδών.
Πίσω από τις λαμαρίνες στην βορειοανατολική πλευρά της πλατείας υπάρχει ένας μοναδικός θησαυρός, που ήταν καλά κρυμμένος για αιώνες. Ο μοναδικής ομορφιάς Ναός της θεάς Αφροδίτης που είχε στηθεί στην πλατεία των Ιερών, δηλαδή στον χώρο που βρίσκεται σήμερα η πλατεία Αντιγονιδών. Ένα σπάνιο εύρημα του 6ου αι. πΧ που μεταφέρθηκε στην πόλη από την Αίνεια, την πόλη που ίδρυσε ο Αινείας έξω από τη Μηχανιώνα.
Σε κάθε άλλη γωνιά του πλανήτη η είδηση και μόνο ενός ενδεχόμενου τέτοιου πλούτου θα είχε κινητοποιήσει φορείς και πολίτες . Δυστυχώς το ασύλληπτης αξίας αυτό εύρημα απειλείται να αποτελέσει θεμέλιο πολυκατοικίας, παρά την κινητοποίηση των πολιτών της συνοικίας πέριξ της πλατείας. Το μνημείο αποτελεί Εθνική κληρονομιά και ανήκει σε όλες τις επόμενες γενιές των Ελλήνων. Επίσης αποτελεί μοναδικό αξιοθέατο για την πόλη της Θεσσαλονίκης, στην οποία δεν αναδείχτηκαν άλλα Ελληνικά μνημεία. Σε μία εποχή που το κράτος μας διαδίδει τα περί βαριάς βιομηχανίας του τουρισμού, δεν φροντίζει στην ανάδειξη ενός από τους μεγαλύτερους θησαυρούς της αρχαιότητας, που θα αποτελέσει πόλο έλξης τουριστών. Ένας θησαυρός ο οποίος μάλιστα βρίσκετε στην δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας.

                                                      

Πότε και πώς ανακαλύφθηκε ο ναός;

Ο υστεροαρχαϊκός ναός, αφιερωμένος στη Θεά Αφροδίτη, ήταν γνωστός από τα διάσπαρτα στην πόλη της Θεσσαλονίκης ιωνικά αρχιτεκτονικά μέλη του, τα περισσότερα από τα οποία προέρχονται από την εκσκαφή των θεμελίων που έγινε το 1936 για την ανέγερση διόροφης οικοδομής στο οικόπεδο που βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Κρυστάλλη και Διοικητηρίου.
Η περιοχή που τώρα πια ονομάζεται Διοικητήριο ήταν γνωστή στους ρωμαϊκούς χρόνους της πόλης ως περιοχή των ιερών, αφού εκεί ήταν συγκεντρωμένοι οι περισσότεροι ναοί και ιερά..
Το 2000 με την ευκαιρία της κατεδάφισης της διόροφης οικοδομής σε οικόπεδο που βρίσκεται στην πλατεία Αντιγονιδών, πραγματοποιήθηκε ανασκαφή από την αρχαιολόγο Α.Τασιά, η οποία ξανάφερε στο φως την κρυμμένη πλούσια ιστορία της πόλης. Αποκαλύφθηκε τότε το ανατολικό τμήμα της κρηπίδας του συγκεκριμένου ναού, αγάλματα των ελληνορωμαϊκών χρόνων και πλήθος θραυσμάτων αρχιτεκτονικών μελών. Οι κίονες του ναού οι οποίοι φθάνουν τα 7 μέτρα σε ύψος, όπως και πολλά από τα ευρήματα, χάρη και στις προσπάθειες των αρχαιολόγων της ΣΤ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων και των υπευθύνων του Αρχαιολογικού Μουσείου, εκτίθενται σήμερα σε αίθουσα του Αρχαιολογικού Μουσείου της Θεσσαλονίκης.

   

Η αξία του μνημείου.
Όπως ανέφερε στη δημοσιογράφο Στελίνα Μαργαριτίδου ο αρχιτέκτονας αρχαιολόγος, αναπληρωτής καθηγητής στο ΑΠΘ, κ. Γιώργος Καραδέδος:
«Πρόκειται για ένα εύρημα μοναδικό στο είδος του, μεγάλο μέρος του οποίου εκτίθεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Το ύψος των κιόνων του φθάνει τα επτά μέτρα και όπως είναι φυσικό, δεν μπορούν υπό τις παρούσες συνθήκες μέσα σε μια αίθουσα μουσείου να εκτεθούν έτσι ώστε να αναδεικνύεται το ακριβές μέγεθός του. Γνωρίζουμε ότι ο υπόλοιπος ναός συνεχίζει δυτικά κάτω από το οδόστρωμα της οδού Διοικητηρίου και της πλατείας Αντιγονιδών. Η αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική αξία του ναού είναι μεγάλη και η εικόνα του μπορεί να βελτιωθεί, ειδικά εάν σκεφτεί κάποιος ότι τα μέχρι τώρα ευρήματα αποτελούν μόνο το ένα τρίτο αυτών που μπορεί να προκύψουν από την ανασκαφή»
Πώς προέκυψε το πρόβλημα της κατάχωσης.
Η αρχική απόφαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, λίγο μετά την ανασκαφή του μνημείου, ήταν να απαλλοτριωθεί το οικόπεδο στο οποίο βρίσκεται και να προχωρήσει η ανάδειξη του ναού που χαρακτηρίστηκε σπάνιο μνημείο, με τεράστια ιστορική, αρχαιολογική και καλλιτεχνική αξία. Αργότερα η απόφαση αυτή αναθεωρήθηκε και αποφασίστηκε να διατηρηθεί στο υπόγειο της υπό ανέγερση πολυκατοικίας. Πριν από δύο χρόνια η τύχη του ναού συζητήθηκε και πάλι στο ΚΑΣ και δόθηκε θετική γνωμοδότηση για την απαλλοτρίωση του οικοπέδου, το ζήτημα όμως έκτοτε «πάγωσε».
Το θέμα της απαλλοτρίωσης, μετά από ένσταση των ιδιοκτητών του οικοπέδου, επρόκειτο να συζητηθεί στις 13/4 σε συνεδρίαση της Επιτροπής Απαλλοτριώσεων του Υπουργείου Πολιτισμού, η οποία όμως αναβλήθηκε ελλείψει απαρτίας για μετά τις γιορτές. Αν η απαλλοτρίωση απορριφθεί και η ένσταση γίνει δεκτή, ο ναός θα μπαζωθεί!

Πηγή:
http://www.templeofvenus.gr/

http://www.ellinikoarxeio.com/2010/11/diaswsh-naou-aphroditis.html#ixzz1bSUwDSNO

ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΗΝ Π. ΔΙΑΘΗΚΗ

Όπως φαίνεται από το εγκεκριμένο κείμενο της "Αγιωτάτης συνόδου" έτους αωκά


Στο διάσημο πλέον απόσπασμα: Ζαχαρίας 9:13-16

13. διότι ενέτεινά σε εμαυτώ Ιούδα τόξον έπλησα τον Εφραϊμ και εξεγερώ τα τέκνα σου Σιών επί τα τέκνα των Ελλήνων και ψηλαφήσω σε ως ρομφαίαν μαχητού
14. και κύριος επ΄ αυτούς οφθήσεται και εξελεύσεται ως αστραπή βολίς και κύριος ο θεός εν σάλπιγγι σαλπιεί και πορεύεται εν σάλω απειλής αυτού
15. κύριος παντοκράτωρ υπερασπιεί αυτών και καταναλώσουσιν αυτούς και καταχώσουσιν αυτούς εν λίθοις σφενδόνης και εκπίονται το αίμα αυτών ως οίνον και πλήσουσιν τας φιάλας ως θυσιαστήριον
16. και σώσει αυτούς κύριος ο θεός αυτών εν τη ημέρα εκείνη ως πρόβατα τον λαόν αυτού διότι λίθοι άγιοι κυλίονται επί γης αυτού


γράφει: " και εκπίετε το αίμα αυτών (των Ελλήνων) ως οίνον.

στην σύγχρονη όμως έκδοση (εγκεκριμένη και αυτή) γράφει "εκπίονται αυτούς".
Αντικαθιστώντας τη λέξη αίμα με τη λέξη αυτούς.

Πλαστογραφία που αποδεικνύει και κάτι άλλο:

Όπου στα κείμενα αυτά δεν βγαίνει νόημα είναι πολυ πιθανόν να αφαιρέθηκε ή να τροποποιήθηκε το κείμενο.

ENDYMION

Αυτή η μήτηρ του Ιδρυτού του Χριστιανισμού Κωνσταντίνου, η Αγία Ελένη, παρίσταται υπό των Ορθοδόξων Χρονογράφων ως "ΕΥΤΕΛΗΣ ΕΤΑΙΡΑ",

Τα πικάντικα
Σαββ. 28 Σεπτ. 2002
Με τον Θεόδωρο Ν. Χατζηγώγο

Ξεκινώ αμέσως με αυτό που σας υποσχέθηκα χθες: Κατόπιν προτροπής του δημοφιλέστερου αυτή την στιγμή Ελληνορθόδοξου Κληρι­κού, δηλαδή του καθηγητού της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών πρωτοπρεσβυτέρου ΓΕΩΡΠΟΥ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ, θα αποκαλύψω την βιβλιογραφία στην οποία στηρίζομαι όταν γράφω ότι η Αγία Ελένη υπήρξε στα νιάτα της πόρνη (πριν γνω­ρίσει τον Χριστιανισμό, εννοείται) και ότι ο Στρατη­γός Κωνστάντιος ο Χλωρός την εγνώρισε μέσα σε ένα χαμαιτυπείο. Πριν δώσω την πολυπόθητη βιβλιο­γραφία, πρέπει να πω ότι μου την έδωσε ο κατ' εξο­χήν ειδικός της Ιστορίας του Μεσαιωνικού Ελληνι­σμού, δηλαδή ο πολύ αγαπητός σε όλους τους ανα­γνώστες της κ. ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΙΣΥΡΗΣ, τον οποί­ον ευχαριστώ εκ βάθους καρδίας...

Εχουμε και λέμε: Παραπέμπουμε τον πατέρα Μεταλληνό στην Εισαγωγή του 7 Τόμου της "Μεσαιωνικής Βιβλιοθήκης" του κορυφαίου Γαλαξειδιώτη Ιστοριοδίφη του 18ου Αιώνος ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΑΘΑ (1842-1914), ο οποί­ος θεωρείται γενικώς ισάξιος του Κ. Παπαρρηγόπουλου, αν και υπήρξε ουσιαστικά αντίπαλος του. Ας διαβάσει ο αγαπητός μας παπα-Γιώργης την σελίδα ρλς' (136). Γράφει επί λέξει στο σημείο αυτό ο αεί­μνηστος Κωνσταντίνος Σάθας, τον οποίον δεν φαντάζομαι να τολμήσει να αμφισβητήσει ο πατήρ -Μεταλληνός:

"...Και η Ιστορία οφείλει να αναζητήσει την εξήγησιν του Μυστηρίου, αφού μάλιστα οι τας σεπτάς γυναίκας εκφαυλίζοντες επί πορνεία, ήσαν σύγχρονοι, φίλοι και μάλιστα συγγενείς αυτών και άγιοι άνθρωποι. Αυτή η μήτηρ του Ιδρυτού του Χρι­στιανισμού Κωνσταντίνου, η Αγία Ελένη, παρίσταται υπό των Ορθοδόξων Χρονογράφων και αυτού μάλι­στα του συγγενούς της Αγίου Ευσυγνίου "ΕΥΤΕΛΗΣ ΕΤΑΙΡΑ", κόρη ταπεινού πανδοχέως εν Δρεπάνη της Βιθυνίας, ένθα διανυκτερεύσας εγνώρισε αυτήν ο Κωνστάντιος ο Χλωρός"...
Βεβαίως, λίγο πριν, ο Κωνσταντίνος Σάθας προσπαθεί να δικαιολογήσει τις Βυζαντινές Αυτοκράτειρες που κατηγορή­θηκαν ως πόρνες, λέγοντας ότι αυτό οφείλεται στην θρησκοληψία των Χριστιανών. Γράφει ο Κ. Σάθας: "Αυτή η σεμνή Αριάδνη (σσ: σύζυγος του Αναστα­σίου γύρω στο 490 μ.Χ.) αποκαλείται ακόλαστος γυνή, διωχθείσα διά τούτο υπό του Ζήνωνος, νυμφευθέντος ετέραν γυναίκα. Και ύστερον αύτη συνά­πτει ερωτικάς σχέσεις προς τον Αναστάσιον, ζώντος έτι του πρώην συζύγου. Αν το γεγονός τούτο ήτο μεμονωμένον, ευκόλως θα επιστεύετο ότι η ωραία Αμαζών δεν διέπρεψε επί χρηστότητι ηθών. Αλλά η ακολασία των πρώτων Βασιλισσών και ιδίως των Ατθίδων (σ.σ: Αθηναίων) είναι - ούτως ειπείν - Ιστο­ρικός Κανών. Και η Ιστορία οφείλει.να- αναζητήσει την εξήγησιν του Μυστηρίου, αφού μάλιστα..."' κ.λ.π. Και συνεχίζει με την αναφορά για την Αγία Ελένη που διαβάσατε λίγο πριν.
ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ Ο Κ. ΣΑΘΑΣ: "...Εταίρα ομοίως η σύζυγος του Αρκαδίου Ευδοξία, συλλαβούσα μετ αυτού του Αγίου Ιωάν­νου του Χρυσοστόμου, τον μέλλοντα Βασιλέα Θεοδόσιον τον Β', ως λέγει ο Ζώσιμος.....Εταίρα και η σύζυγος του Θεοδοσίοτ τούτου, η_Αθηναΐς , λαβούσα μάλιστα εν αυτώ τω βαπτισματι το όνομα μιας Εβραίας παλλακιδος του Δαυίδ, Ευδοκία. Εταίρα η σύζυγος του Λέοντος του Α και η προμνημονευθείσα θυγάτηρ αυτής Αριάδνη. Αλλά πάσας τας εστεμμένας εταίρας υπερηκόντισε η Θεοδώρα (σ.σ: η σύζυγος του Ιουστινιανού!), της οποίας ο φίλος Προ­κόπιος συνέγραψε τον σκανδαλώδη βίον.

Εδώ, τί μας αποκαλύπτει ο Κωνσταντίνος Σάθας; Ότι ο ανθέλλην Αυτοκράτωρ Θεο­δόσιος Β', που μαζί με τον πατέρα του Αρκάδιο ισοπέδωσαν με την θρυλική διαταγή τους "ΕΣ ΕΔΑΦΟΣ ΦΕΡΕΙΝ" όλα τα αθάνατα μνημεία της Ελλάδος, ήτο υιός του Ιωάννου του Χρυσοστόμου!... Θα μου απαντήσει ο πατήρ Μεταλληνός ότι αυτό το γράφει ο Ζώσιμος, ο οποίος ήτο Εθνικός Ιστορικός, άρα είναι συκοφαντία. Εν τοιαύτη περιπτώσει, δημιουργείτε Εμφύλιο Πόλεμο στην Επιστήμη της Ιστο­ρίας, αιδεσιμολογιώτατε... Οι Χριστιανοί Έλληνες πιστεύουν μόνο τους Χριστιανούς Ιστορικούς της Δύσκολης αυτής Περιόδου (300-1000 μ.Χ.) και οι άλλοι τους Εθνικούς. Έτσι, όμως, δεν πρόκειται να συμφωνήσουμε ποτέ εμείς οι Ελληνες. Όταν ο Εθνι­κός Ζώσιμος γράφει ότι ο Αλάριχος κατέβηκε να καταστρέψει τα Ελληνικά Μνημεία εξαιτίας της αδυναμίας του Κράτους να τον σταματήσει και όχι επει­δή των παρεκίνησαν οι Χριστιανοί Μοναχοί (Αρειανοί), το δέχεστε εσείς οι εκκλησιαστικοί. Οταν γρά­φει για τον πραγματικό πατέρα του Θεοδοσίου του Β', τον αποκαλείτε συκοφάντη και αναξιόπιστο.
Αν ο πατήρ Μεταλληνός μου ζητήσει περισσότερα στοιχεία για την Αγία Ελένη, είμαι έτοιμος να του τα δώσω. Δεν τα δίνω τώρα, για να μη σοκάρω τους αναγνώστες της Στή­λης. Αν πάλι ο αγαπητός μου παπα-Γιώργης αμφι­σβητήσει την εγκυρότητα του Κωνσταντίνου Σάθα, γιατί να μην αμφισβητήσουμε και τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο, ο οποίος αποκρύπτει τις πηγές του και την βιβλιογραφία του πολύ περισσότερο από τον Σάθα; Όσο για το αν ο Σάθας ήταν ή δεν ήταν χριστιανός, ας φρόντιζε η Ελλαδική Εκκλησία να τον αφορίσει όσο ζούσε, όπως είχε αφορίσει τόσους και τόσους άλλους.

Επίσης: Αν ο Σάθας είναι αναξιόπι­στος, γιατί του έχουν κάνει άγαλμα στην πατρίδα του το Γαλαξείδι κι όλοι οι Γαλαξειδιώτες υπερηφανεύο­νται για τον δοξασμένο συμπατριώτη τους;
Με την ευκαιρία, επιτρέψτε μου να ανα­φερθώ στον Μέγα Αθανάσιο, τον οποίον τόσο πολύ υπολήπτεται ο πατήρ Γεώρ­γιος Μεταλληνός.

Οπως γράφει ο Σάθας και συμ­φωνούν πολλοί ιστορικοί, μετά την Α' Οικουμενική Σύνοδο (325 μ.Χ.) ο Μέγας Κωνσταντίνος εξόρισε τον Μέγα Αθανάσιο, όταν διαπίστωσε ότι τον ξεγέ­λασε σχετικά με τον Αρειανισμό. Σύμφωνα με τον κορυφαίο Βυζαντινολόγο Βασίλιεφ (του οποίου το έργο εκτιμούν βαθύτατα όλοι οι Ορθόδοξοι Θεολό­γοι), αν ο Μέγας Κωνσταντίνος είχε γνωρίσει τον Ευσέβιο Καισαρείας νωρίτερα δεν θα συγκαλούσε ποτέ την Α' Οικουμενική Σύνοδο και επομένως άλλη θα ήταν η Ιστορία του Χριστιανισμού. Κι αυτό διότι -ως γνωστόν - ο Ευσέβιος Καισαρείας ήταν Αρειανός αποδεδειγμένα...

Με μεγάλη μου χαρά θα δημοσιεύσω οποιαδήποτε απάντηση μου στείλει ο πατήρ Μεταλληνός, εφ' όσον βεβαίως, το θεωρεί σκόπιμο. Αν το επιθυμεί, θα δημοσιεύσω λεπτομέρειες για τον άστατο βίο της Αγίας Ελένης, όπως επίσης για τον τρόπο με τον οποίον επέλεξε τον Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία του Κράτους...